Het Maasdal en de Voervallei werden reeds tijdens de eerste eeuwen van onze jaartelling tot een zekere hoogte ontsloten en ontgonnen vanuit het Romeinse bolwerk Maastricht en omringende villa's (landbouwbedrijven). Vervolgens werd dit gebied ingenomen door Frankische stammen uit het Rijnland en kwam er onder Karel de Grote een machtig koninkrijk tot bloei.
Vanuit kleine maar rijke gebiedjes in het Maasdal, die behoorden tot dit Karolingische koningsgoed met de hoofdzetel in 's-Gravenvoeren, en later Dalhem, begon men rond 1100 de uitgebreide, woeste bosgronden op het plateau ten oosten van het Maasdal te ontginnen.
Het typische cultuurlandschap in zowel Zuid-Limburg als de Voerstreek kreeg zijn huidige vorm in een tijdsbestek van nauwelijks 200 jaar, na slechts enkele generaties noeste arbeid. Na 1300 is er, landschappelijk gezien, fundamenteel niet veel meer veranderd.
De diepe droogdalen vormden de natuurlijke toegangswegen waarlangs men de plateaus bereikte. Kleine nederzettingen, die aanvankelijk sterke banden met de moederdorpen uit het Maasdal hadden, vormden de kernen die uitgroeiden tot de huidige dorpen en boerderijgehuchten op het plateau.
